De proloog van mijn nieuwste (nu even titelloze boek)

De tijd van de kale takken is bijna voorbij.
Heb je wel goed genoeg gekeken?

En als je niet goed genoeg gekeken hebt, kijk je straks dan beter?

Hoe het licht valt op de met groene aanslag bedekte takken.

Hoe de winter en dus de dood in de boom gekropen was.

Maar ook hoe straks zal blijken dat er ook daar,
 waar je dacht dat de dood de overhand had, 
nog altijd leven waart.

Het is koud nu maar je wil nog even.
Nog even met je blote voeten woelen in de aarde
aan de randen van de stoepen op het Frederiksplein. 

De handschoenen uit en met blote handen voelen 
aan de zwangere buiken van de bomen op het Frederiksplein.

De bomen zijn bezield, dat weet je zeker of : 
tenminste dat weet je zeker én misschien.

Elke ochtend zie je ze als oude wijven naar je wuiven. 
Hoezo heb je dat vroeger niet gezien?
 Zag je niet dat bomen altijd groeten? 
Zag je niet dat bomen zwaaien? 
Dat ze je toezingen als ze je zien zwoegen op de fiets? 
We spreken af dat we zwijgen van de wijsheid 
en de dingen die diep in ze wonen.

We vertellen niet dat je aan de nerven in de stam 
en de begroeiing 
het karakter van de hele boom ontwaart.

En dat je je getroost voelt als je je beide armen om de stam heen slaat.
Daarna sla je bewust een andere weg in.

Eentje verder dan de weg die je de andere keren nam.

Je bus ligt zwaar op het asfalt.

Je hart weegt zwaar op mijn buik.
We komen van de Lidl.
Dat had er niets mee te maken.

Of het had er alles meet te maken: de weg liep tussen twee wateren in.

We tellen tientallen en misschien wel honderden bomen
links en rechts van ons – maar geen huizen en ook geen mensen.

Alleen maar bomen aan allebei de kanten.

Grootlicht aan – voor de zekerheid.

Je zegt: dit is mijn lonely road. 

Dit is de weg die ik bewust gekozen heb.
Thuis aangekomen zoeken we de weg op in het grote Beemsterboek
.
Het bleek de Vrouwenweg waarop we terug gereden waren.

‘En dat ligt dan zomaar op je pad’ zeg jij, half vragend.

‘Ja. Dat ligt dan zomaar op je pad.’, antwoord ik.

Neske Beks – 26/12/2017

Dit is de proloog.
Ik kan even niet goed kiezen wat de titel van het boek is – opties zijn:
– Ikke zelluv doen
– Altijd blij bestaat niet
– Jij weet van de dingen die zijn
– Over de drie dakramen in de gang

– Mijn medicijnwiel

Comments are closed.