DE LES BEGREPEN

Het mooie aan het leven is ontdekken welke les het je probeert te leren.
Vanavond werd mij dankzij mijn tarotkaarten ein-de-lijk duidelijk wat de mijne is:

een thuis vinden én af en toe durven toegeven dat je niet altijd een winnaar bent (maar vaker een slachtoffer) – wat me niet meevalt want ik haat slachtoffergedrag.

Maar… mijn les in dit leven is vanaf mijn geboorte een thuis vinden: bij anderen dan mijn ouders. De eerste keer toen ik op drie weken werd weggegeven en troost vond in de armen van mijn misschien iets té liefdevolle pleegmoeder.  (De té zeg ik met heel veel moeite omdat ik pas na heel veel therapie en healing kan toegeven dat zij mij als baby misschien nog meer nodig had dan ik haar…)
Daarna nog een keer toen ik als 12-jarige door mijn pleegvader op straat werd gezet. Ik nam niet de tijd er om te rouwen, noch me er door beschadigd te voelen. Ik bond mijn platenspeler achterop de bagagedrager, hing aan elke kant van mijn stuur een tas en  begon een gloednieuw leven in het prachtige huis van mijn oma waar ik eindelijk de eigen kamer kreeg waar ik al een leven lang naar verlangde.
En toen zeven jaar later  weer een (derde) keer toen ik na mijn eerste herseninfarct op mijn 19e levensjaar in Amsterdam op straat werd gezet door de Nederlandse filmregisseur waar ik au-pair was (geen zin meer om daar discreet over te doen: in mijn volgende roman is het een kernverhaal) en het liep natuurlijk zoals altijd met helden die niet stilstaan bij trauma’s ook goed af. Ik herpakte me en koos voor een leven vanuit mijn hart.
Daarna gebeurde het nóg een vierde keer toen de befaamde Studio Herman Teirlinck me liet kiezen tussen dubbelen of wegwezen in het tweede jaar na een eerste jaar cum laude. Ik was 24 en hoogzwanger maar werd door twee mannen van de schoolleiding (een zeer bekende Vlaamse acteur en een redelijk bekende Vlaamse zanger) voor de keuze gezet omdat ik zwanger zijnde niet genoeg had gepresteerd. Nu als volwassen vrouw en na #MeToo kan ik pas concluderen én toegeven hoe onveilig die omgeving was.
En toen, ja hoor nog een vijfde  keer na mijn tweede herseninfarct op mijn 41e toen mijn zogenaamde perfecte relatie en mijn familie-vervangende vriendschappen veel minder bestendig bleken te zijn dan ik had gedacht.
En de zesde keer vorig jaar op mijn 45e toen ik tijdens mijn zoektocht naar een nieuwe thuis op Ibiza door mijn huisbaas op straat werd gezet en de radeloze 12-jarige die nog steeds in mij leeft volledig boven water kwam.
Toen ik besefte dat er maar 1 weg was : alles loslaten: huizen, spullen, zogenaamde vrienden én hulp durven te accepteren van vrienden die ik net/amper kende (mijn allerbeste Ibiza tip for now : mijn lieve vrienden Monique en Vladi  https://nl-nl.facebook.com/Ibizafuelforlife/ en Melania (contact via mail of app)  de rest bleek kersstversiering, kreeg ik prompt het mooiste cadeau: de zomer van mijn leven. Op Formentera. Onvergetelijk maar in de winter bleek: nog niet mijn thuis.
Nu op Mallorca heb ik eindelijk het fijnste huis, maar ondervind ik hinder van geluidsoverlast van mijn buurman.
Vanmiddag zaten we op het gemeentehuis in een Mallorquin (lees schreeuwerig) overleg en ik overweeg even mijn biezen te pakken en te vertrekken naar het volgende eiland.
Maar iets roerde me: mijn huisbazen Joanna en Jose – de ouders van Maria mijn vriendin – zaten daar naast me in het gemeentehuis en deden het woord voor me (in het voor mij onverstaanbare Mallorquin). En we bereikten een compromis. Of het voor mij leefbaar is zal nog blijken want mijn buurman maakt lawaai om 4 uur ’s nachts en ik slaap dus voor het eerst in mijn leven met oordoppen. Maar het raakte me dat ze naast me stonden.
En later op straat nodigde Jose me uit voor het dorpsdiner volgende maand.
Samen met mijn ´hermano’ Michael, de andere bruine in het dorp mag ik in augustus aanschuiven aan de familietafel tijdens het dorpsfeest.
‘Graag senor.’, zei ik. En ik zal er alles aan doen om er bij te zijn.
‘Zoiets doet mijn vader nooit.’ zei Maria verbaasd.
De Mallorquin gaan doorgaans door voor gesloten en niet erg bereikbaar voor buitenstaanders, maar ik voel me hier enorm omringd.
En ik heb mijn les dit keer begrepen: ik laat me dit keer niet op straat zetten en/of wegjagen.
Dit keer, door niemand niet.
Zelfs als ik het slachtoffer word.
Maar mijn kaarten zeggen iets anders…
Geef een reactie
Pagina's:«12345678...139»