Grenzen voelen en aangeven

Zaterdagavond, een uur of tien.
Het is donker.
De linkerachterband loopt leeg in de haven van Christus.
Langzaam maar zeker maar niet getreurd.
Het tankstation heeft lucht.
De klem op het ventiel. De ervaring maakt me er beter in.
Of hij me helpen kan, biedt een vreemde aan.
Ik ben op zich altijd ontvankelijk voor hulp maar zijn energie voelt vreemd
dus nee bedankt. Ik doe het liever zelf.
Ik ben een vrouw met een Volkswagenbus T4.
Ik kan het bijna allemaal zelf.
Waar ik heen ga vraagt hij snel en direct.
Later pas bedenk ik dat ik daar eigenlijk geeneens antwoord op hoef te geven.
En toch noemde ik het dorp waar mijn huis woont.
Of hij mee kon rijden, vroeg hij. Weer net zo snel en direct
want zei hij: de bus gemist.
Er is dat ene moment dat ik me kwetsbaar voel. Klein. Het zwakke geslacht
Toch voelt het flauw om nee te zeggen. De bijrijderstoel is zichtbaar onbezet, er is plek.
Maar ik voel ook heel helder dat ik het niet wil.
Dat ik geen lift wil geven aan een vreemde man
zo laat op de avond. Ook niet in het dorp van Christus.
Dat ene moment tussen de ja
die ik hoor te zeggen van mijn ruimhartig denkende hoofd
en de nee die mijn bange hart in alle talen schreeuwt
duurt langer dan comfortabel voelt.
Ik bijt even op mijn onderlip en zeg het.
Nee.
Ik ben een vrouw alleen en ik voel me er niet veilig bij.
Geen begrip. Slechts een blik die geen blijk geeft van waardering is mijn deel.
Hij loopt weg.
Loopt later terug en trekt aan de luchtslang.
Ik geef weer een keer aan dat ik het zelf kan.
Dat ik geen hulp nodig heb. Dan pas loopt hij naar de winkel in het tankstation.
Ik ervaar weer ruimte en lucht.

Later voel ik me toch licht aangetast.
De man ging energetisch over een grens heen
die niet makkelijk valt te duiden.
Ik probeer de vinger te leggen op het moment dat het gebeurde,
en waar het mijn te gevoelig zijn is.

Als ik thuis ben bel mijn vriendin, Maria-José.
Moet mijn verhaal nog even kwijt.
Zij zegt dat het goed is. Ik weet dat het goed is,
want ja zeggen zou echt niet goed hebben gevoeld.
Verraad aan mijn buikgevoel.
Laat staan wat er had kunnen misgaan.

Toch ben ik nog steeds in lichte verbazing
dat kiezen voor mijn eigen behoeften
in plaats van een ander pleasen
na al dat werken aan mezelf
nog steeds een opgave is.

Geef een reactie
Pagina's:«12345678...147»