Roots in Maaseik

Op de route Maastricht – Amsterdam valt steeds mijn oog op het bordje Maaseik.
Mijn voorouders hadden er een hoedenwinkel weet ik. Rijckers was hun naam.
Mijn overgrootmoeder was de dochter van de winkel en ze trok begin 20e eeuw naar Parijs. Daar werd op 18 april 1917 mijn grootmoeder geboren. De moeder van mijn moeder. Technisch gezien zat ik al in haar buik.

Op internet had ik al eens ontdekt dat mijn betovergrootmoeder Henckens heette en dat ze getrouwd was geweest met ene Rijckers en ik nam me al jaren voor het dorp in te rijden, er een pintje te drinken en op zoek te gaan naar een graf.
Gisteren was het zover.
Op weg naar het kerkhof werd mijn energetisch lichaam gloeiend heet. Iets wat ik ken als ik op weg ben naar een nieuwe ervaring.
Ik liep het kerkhof op. Zag het Mariabeeld aan de ingang en mijn intuïtie stuurde me naar links.

Lopend langs de graven zag ik vele Vlaamse namen die ik eerder in mijn leven heb gekend: Spietaels, Mertens, Pereboom. Ik liep en zocht naar Rijckers. Maar vond niets.
Na een half uur dwalen zocht ik – boomknuffelaar die ik ben – troost bij een boom en barstte in huilen uit. De nabijheid die ik voelde, verwarde me.
Ik had zo zeker gevoeld dat ik ze zou vinden en nu ik zocht was er niks. Zelfs geen andere Rijckers dan de mijne…

Op vele graven was geen naam meer te lezen. En ik zag ook aarde zonder zerken dus ik besefte ook dat hun graf misschien al jaren geruimd was.
‘Nog 1 keer 1 rij aflopen. ‘, zei ik hardop op het laatst.
En werkelijk de voorlaatste steen van het kerkhof zag ik ze.
Als ik rechtsaf was gegaan had ik ze meteen gezien.
Mijn betovergrootouders: Henri Rijckers en  Gertrudis Henckens.
En hun dochter Agnes Rijckers. Een van mijn vele tante nonnekes.

Ik besefte meteen dat mijn overgrootmoeder Elisa (Elisabeth) in Mortsel gestorven moet zijn in 1939. Daar ben ik nooit gaan zoeken gek genoeg… Niet eens aan gedacht.
Zoeken doe je blijkbaar ver van huis.
En terwijl ik dat bedacht besefte ik dat mijn rondje kerkhof ook niet zonder reden was geweest.
De omweg, de reis is altijd broodnodig.
Soms nog belangrijker dan het doel.
Het graf heeft een Eeuwig Recht zag ik. Vast door tante nonneke betaald bedacht ik.

Van de stenen die ik meenam van het tuinpad in het Van Doesburghuis in Parijs maakte ik een groot hart en de woorden WIJ.
En toen reisde ik door naar Amsterdam.
Wetende dat het goed was.

 

 

Geef een reactie
Pagina's:«1234567...139»