Boos

De burgemeester in het kinderboek waaraan Hedy Tjin en ik werken is in de huidige versie wijlen Burgemeester Van Der Laan. Dat ontstond zo omdat ik een van de verhalen uit het boek voor zijn dood schreef.
Vanochtend bedacht ik luidop dat het ook Halsema zou kunnen worden in de DEF versie, maar voel daarbij toch iets van spijt in mijn hart: dat de burgermeester een plek kreeg in mijn verhaal had ook zeker te maken met de manier waarop hij in het interculturele debat stond.
‘Misschien kan je er een zwarte burgemeeester van maken?’ oppert J. de vriendin bij wie ik logeer. ‘Ja, dan maak ik er Sylvana van.’, zeg ik.’Nou dan beland je zo in het verdomhoekje… ‘, zegt J.
Ik merk dat ik bevries. Ik hou van deze vriendin. Ze is een van mijn liefste en belangrijkste vriendinnen geworden de afgelopen vijf jaar. Ze is een wijze healer en ik schrijf over wat ik van haar leerde (heel veel) in mijn volgende boek. Maar dit is al de 2e (of misschien wel 3e keer) dat ze op quasi-grappige toon iets over Sylvana zegt dat mij pijn doet. Dit keer zeg ik er iets van en vraag haar wat maakt dat ze zo anti-Sylvana is.
‘Ik ben niet anti-Sylvana, maar ze is zo boos.’, zegt mijn vriendin. Opeens is ons gesprek een gesprek gekleurd in zwart en wit.
Ik doe datgene waar ik niet zo van hou maar dat soms nodig is om besef te kweken: harde lijnen trekken.
‘Waar heb je haar dan zo boos gezien dan?’, vraag ik. ‘ Want zelf vind ik haar eigenlijk altijd heel erg intelligent en bewonderenswaardig rustig uit de hoek komen.


Mijn vriendin aarzelt en er valt een stilte. Ze kan niet echt goed antwoord geven op de vraag waar en wanneer ze Sylvia zo boos heeft gezien. ‘Op het journaal misschien?’
‘Of zou het kunnen dat dit het beeld is wat de Nederlandse media van haar heeft geschetst?’, pareer ik.
J. is een voeler. Een empathische, fijne vrouw.
Ze denkt na en voelt. En knikt uiteindelijk. ‘Ja, ik denk het uiteindelijk wel.’
Ik leg haar uit dat dat precies de reden is waarom ik zelf niet meer naar die media kijk.
En waarom ik het zo belangrijk vind dat vrouwen als Sylvana Simons, Gloria Wekker, Anousha Nzumé en Clarice Cargard hun stem verheffen. En hoe belachelijk het is dat witte mannen en vrouwen die dat doen niet zo snel de stempel BOOS krijgen opgedrukt.
Ik denk aan Venus, het project waar ik op dit moment aan werk en aan Maria Magdalena en de manier waarop zij verguisd werd. Zij was ook een zwarte vrouw (naar verluidt) die haar stem verhief. Ik besef dat ik de verhaallijn die ik zocht te pakken heb: de stigmatisering van de boze zwarte vrouw ligt al eeuwenlang aan de basis van onze Westerse cultuur.
Of de burgemeester in mijn kinderboek daarom ook een zwarte burgemeester moet worden weet ik nog niet zeker.
Maar deze blog moest er even uit.

Geef een reactie
Pagina's:«1234567...139»