Ja, ik ben (ook) een moeder.

Dinsdag 19 maart 2019 presentatie van onze bloemlezing.

Spannend omdat het zo een persoonlijk verhaal is. Voor alle schrijvers in dit boek, vermoed ik.
Voor mij persoonlijker dan ooit.
En tegelijk politiek…

‘Waarom ben jij bruin?’ Er viel even een stilte, kort. En in die korte stilte bevroor ik omdat dezelfde vraag mij als kind keer op keer had doen bevriezen. ‘Omdat mijn mama en mijn papa bruin zijn,’ hoorde ik je vrolijk antwoorden. Geen vuiltje aan de lucht.
Zo simpel kan het zijn dus, als je ouders op je lijken en in de buurt zijn, wist ik. Ik kan me niet herinneren dat de afwezigheid van mijn zwarte vader, van de blackness in mijn leven, ooit eerder zo pijnlijk, helder voelbaar was. Diezelfde zandbak liep je laatst voorbij, vertel je me vandaag. Je droeg je chique merkjas en een klein wit meisje keek naar je en zei tegen haar moeder: ‘Kijk mama, daar loopt een man.’ Je herhaalt haar woorden en checkt of ik je begrepen heb. Je zegt: ‘Ze zei: gewoon “een man”, mama. Geen zwarte man. Gewoon een man.’
Ik knik. Dat gewone, neutrale, dat je man genoemd wordt en dat dit een privilege is dat zo van belang kan zijn, dat herken ik totaal. Dat neutrale zit er meestal niet in, in een overwegend witte omgeving waar je je moet verdedigen als je het woord ‘zwart’ gebruikt en je je als wit mens never nooit hoeft te verklaren als je jezelf ‘wit’ noemt. 
Dat is precies waar wit privilege om draait. En dat witte moeders dit soort brieven never nooit aan hun witte zonen hoeven te schrijven ook. 
En ja, eerlijk is eerlijk: daar benijd ik ze om.

Geef een reactie
Pagina's:«1234567...145»