De Mening : column dS dinsdag 18 april 2017 – Dubbel stemrecht? Dubbele standaard

De dubbele nationaliteit afschaffen? Nee. Maar dat een dubbele identiteit recht geeft op dubbel stemrecht: dát is quatsch. Wat zou het zwaarst moeten wegen als het aankomt op stemrecht: nationaliteit en geboorterecht of domicilie en economische inbreng?

‘Uiteindelijk zal je nergens meer bij horen’, zei Huguette, moeder van mijn beste vriendin, toen ik, net voor Zwarte Zondag in 1991 als negentienjarige Antwerpse mijn zinnen zette op een toekomst in Nederland. Vijfentwintig jaar later woon ik er nog altijd, mét Belgisch paspoort en een Nederlandse verblijfsvergunning van onbepaalde duur.

Ik voel me Europeaan, om preciezer te zijn: Afropean. Toch deed een licht nationalistisch buikgevoel me, ook na de veranderde wetgeving in 2007, mijn Belgische nationaliteit behouden. Alleen bij de nationale verkiezingen baal ik als een stekker dat ik geen stemrecht heb, al is het toch een brug te ver om me daarvoor tot Nederlander te naturaliseren. Dat er nog niet zoiets als een Europees paspoort bestaat, is behoorlijk achterhaald.

Dat Erdogan zijn overwinning vorige zondag grotendeels behaalde door de ‘ja’ van in het buitenland wonende Turken – onder wie 75 procent van de 60 procent opgedaagde Turkse Belgen – doet mij niet per se aan de dubbele nationaliteit twijfelen, maar wel aan het dubbel stemrecht. Mijn negentienjarige zoon – in België geboren, nooit één dag gewoond – heeft het geboorterecht op een Belgisch paspoort. Dat maakt mij een tevreden Belg. Maar, en dat vinden wij allebei, dat hij louter op basis van dat paspoort Belgisch stemrecht zou hebben, is absurd.

Het lijkt mij daarentegen redelijk dat iemand na pakweg vijf jaar domicilie en economische bijdrage in een land stemrecht krijgt. En het lijkt het me logisch dat iemand – zoals ik dus – na pakweg vijf jaar vertrek het stemrecht van het land van afkomst ook verliest. Een gezonde integratie in een nieuw land genereert altijd enige afstand tot het thuisland en dus minder politieke binding met én visie op het klimaat aldaar. Een niet-geslaagde integratie en het gevoel altijd ‘de buitenlander’ te blijven, resulteert wellicht juist in op nostalgie gebaseerde politieke voorkeuren en proteststemmen.

Waar het mijn identiteit en nationaliteit betreft, ligt mijn loyaliteit nog steeds bij mijn geboorteland. Maar dat ik er nog altijd stemrecht (en stemplicht) heb nadat ik er een kwarteeuw niet meer woonachtig ben én zonder noemenswaardige economische bijdrage aan ’s lands infrastructuur, is toch helemaal van de pot gerukt? Is het heden ten dage, vijftien jaar na het invoeren van de euro en nu we niet langer per land van simcard moeten wisselen om betaalbaar te kunnen bellen, niet hopeloos verouderd dat een paspoort nog steeds bepaalt waar een inwoner stemrecht heeft?

Geef een reactie
Pagina's:1234567...120»