All is well (1)

Het is een zelfverkozen eenzaamheid. Een alleen zijn waar ik zelf voor koos, alweer 3,5 jaar geleden, zomer 2015.
Aloneness versus Loneliness.
Maar dat wil niet zeggen dat het die zelfgekozen status het makkelijker maakt.
Ik mis mijn kind soms zo erg dat het pijn doet in mijn hart.
En soms vraag ik me af of het écht de quest is van the wounded healer of gewoon een ordinaire midlifecrisis.
Omdat ik na alle spirituele scholing mezelf geleerd heb op alles ‘All is Well’ te zeggen, zeg ik dat.
All is well.

Maar vanochtend, kerstdag 2018, stond ik zo chagrijnig op dat ik eigenlijk dacht dat niks helpen kon.
Alleen zijn op kerstavond én kerstdag is iets waar ik zelf voor gekozen heb sinds 2009 dus dit is de 10e keer. Het bevalt me prima en het ontdoet me van veel stress, ik geef bijna geen geld uit en ik doe op deze dagen dus al 10 jaar alleen en enkel wat ik zelf wil. Mijn zoon is de enige die de code kraken kan. Als hij, zoals dit jaar besluit om bij mij te zijn, wijd ik me aan hem. Volledig. Morgen komt hij, tweede kerstdag. En daarmee is deze kerst voor hem.
Je zou denken dat ik blij ben met dat vooruitzicht en dat bén ik ook. Toch stond ik vanochtend op met een chagrijn dat niet past bij mijn omgeving. Ik pas op een huis van een kennis in het adembenemende Deya in Mallorca. Ik voed Pinky de Axolotl, Pineapple de pad, Salt & Pepa de muizen en twee vissen wiens naam ik vergeten ben. Het uitzicht is adembenemend: ik kijk uit op zee, op een vallei, op de Tramuntana die me zo lief is. En gisteren bracht ik de middag door in de zon aan de voet van de kerk. Het is eigenlijk een soort van vakantie voor iemand die niet aan vakantie doet sinds ik twee jaar geleden bedacht dat het leven als vakantie moet voelen. Dat mijn leven zich moest afspelen onder de zon. Dat is een interessant proces. En het plan was/is daarover te schrijven hier, want dit is het dorp waar Robert Graves zijn oeuvre schreef. Als ik daar slechts voor 1% mijn voordeel mee kan doen komt het boek waarmee ik zo worstel misschien wel klaar.
Kerst hijgt altijd in mijn nek. Ik ben de enige niet. Het kersttrauma is groot in mijn geval en wat ik ook doe: ik ben er blijkbaar na 35 jaar helen nog steeds niet klaar mee. Ik overweeg nu even het hele verhaal hier op te schrijven, maar dat wil ik niet. Alhoewel ik van verhalen vertellen mijn vak heb gemaakt, weet ik als geen ander hoe verhalen je kunnen vastpinnen op een plek, in een gevoel waar je niet wil zijn. Jezelf keer op keer hetzelfde verhaal vertellen én ook aan ieder ander die het horen wil is gevaarlijk. Sterker nog: het is vergif.
Een sjamanistisch instrument in storytelling is de driehoek: slachtoffer, dader, redder.
Het kan heel gunstig zijn je trauma te transformeren en jezelf in de rol van de dader en de redder te zetten.
Het geneest.
Als ik puf heb en jullie het willen lezen, doe ik het straks een keertje voor.
Het lijkt me – in mijn geval – het beste het verhaal alleen als dader en als redder te vertellen.
Het perspectief van het slachtoffer ken ik maar al te goed.
En: per 2019 ben ik het ontgroeid.
Dat beloof ik mijn innerlijk kind.

Geef een reactie