De moederkoek laat los

Gisteren lunchte ik met Frans Weisz en ook hij refereerde naar zijn films alsof het kinderen zijn.
‘Fellini had geen kinderen’, vertelde Frans, ‘maar zijn films waren zijn kinderen.’

De post-productionele fase van filmmaken, de fase waar ik nu in zit voor mijn nieuwe boreling Beyond My Walls is vergelijkbaar met de nageboorte bij het baren van een kind.

Het grote werk is verricht.
De pijn geleden maar nog geen verleden tijd.
De endorfines van de geboorte razen nog door je lijf.
De moederkoek laat los.
De naam voor de pasgeborene is bedacht, maar de ouders twijfelen nog voortdurend
of de naam wel kloppend is
voor het wezen dat in hun armen ligt.

Zo blijf ik twijfelen tussen twee foto’s als definitief publiciteitsmateriaal.
De naam van de boreling is gevonden, met dank aan mijn dreamteam.
Deze film was teamwork van de eerste orde.
Zucht van verlichting.

Beyond My Walls.

stillWCdef
DEZE?
still FAV
OF DEZE?

Oops.

p.s. beiden nog niet kleur-gecorrigeerd…

Geef een reactie
Pagina's:1234567...92»