Bij Appie

Ik twijfel tussen de nectarines en de perziken als ik de vrouw naast me op een bak groene bonen zie vallen.
Ze kan er gelukkig hard om lachen. Een man die met zijn neus in de sectie bessen, bramen en beien staat ook.
‘Ik ken jou toch via mijn ex?’ zegt ze, terwijl ze uit de bak opklimt.
‘Is dat zo?’ antwoordt hij, met een bak verlepte aardbeien in zijn hand.
‘Ja toch? Toen op het terras een keer.’
‘Ben jij de ex van *piep*?!?!’
De vrouw knikt schuldbewust.
‘Oh nu zie ik het. Zag ik jou dan vorige week niet ook met hem?’
‘Nee dat was ik niet. Ik hoorde toevallig wel dat hij een poging heeft gedaan een lookalike te scoren. Net niet gelukt. Zeggen de meesten dan.’
De man grinnikt.
De vrouw wrijft het groen – voor zover dat mogelijk is – uit haar witte broek.
‘Wees blij dat je van hem af bent. Zolang ik die vent ken, praat hij alleen over zichzelf.’
Ik kies perziken. Ik hou van dat fluweelachtige vel op mijn tong.
‘Tja, dat heb ik dus bijna vier jaar volgehouden, ik weet zelf ook niet goed waarom.’
De man knikt medelevend. ‘Liefde maakt blind.’
‘En doof blijkbaar.’, vult de vrouw aan.
De man zucht en doet er nog een schepje bovenop.
‘*piep* is ook zo dik tegenwoordig.’

Unknown-1

Ik bijt lekker in de dikste perzik. Nog voor ik heb betaald.

Geef een reactie
Pagina's:1234567...132»